Drodzy Miłośnicy Kina Koreańskiego, dacie się namówić na kino tureckie? Warto. Trzeci film Emina Alpera, tytułowe „trzy siostry” i trzy powody, dla których turecki seans nie będzie stratą czasu.

Rekomenduje: Renata Borowiak​

W górskim pejzażu leży wioska. Wjeżdżamy do niej serpentyną, razem z Havvą, najmłodszą z sióstr. Wyjechać będzie trudno. Póki co (seans trwa 108`) wcale nie chce się tego miejsca opuszczać. Jesteśmy w środku baśni, wśród charakternych postaci, w centrum opowieści i zwierzeń. Dziewczyny przyrządzają ajran, mężczyźni nocą przy ognisku piją raki. Miejscowi wariaci fikają koziołki na zboczu – aż im się w głowie zakręci – albo zjadają piasek. Trzeba uważać na skorpiony i na złodziei owiec. Można powiedzieć: „pępek świata” (axis mundi), można powiedzieć: zadupie. Tubylcom bliższe to drugie.

Ojciec ma na głowie trzy córki: Reyhan, Nurhan i Havvę. Wszystkim im się zdaje, że najlepszy plan na przyszłość, to być „nie tu”. Wyjechać do miasta. Każda z córek taką szansę dostała i każda z innych powodów ją straciła. Gdy je poznajemy, są razem. Posprzeczają się i wspólnie popłaczą. Czule zawierzą sobie tajemnice. Z sarkazmem przygadają Veyselowi, mężowi najstarszej, który zasłużone baty zbiera zewsząd. Mieszkańcy wioski mówią: monotonia, a przyjezdny doktor Necati chciałby tu na wakacje. Zdarzy się tyle, że w sam raz: humor, magia i tragedia.

Résumé: trzy powody „dlaczego”.

Pierwszy: uniwersalny motyw pięknej i przeklętej prowincji. Emin Alper dołącza do największych tureckich reżyserów: Ceylana, Kaplanoğlu, Erdema, dla których napięcie między tradycyjną wsią a nowoczesnym miastem jest tematem kluczowym. I nie jest naśladowcą. Opowiada tak, że coraz wyraźniej wymawia się w filmowym świecie jego nazwisko.

Drugi: malowniczość i muzyka. Dźwięki potrafią podkręcić baśniową aurę obrazu. Podobnie jak bezczas, w którym się zanurzamy. Co nie umniejsza realizmu (!).

Trzeci: opowieść sama w sobie, różnorodność sióstr, które zdane na los podobny, mierzą się z nim po swojemu.

„Opowiem Wam o trzech niewdzięcznicach. Chcecie? – Nie. – Nie wystarczy powiedzieć «nie». Opowiem Wam o trzech… Chcecie? – Tak! – Nie wystarczy powiedzieć «tak»”… Trzeba obejrzeć. Choć wiem, że nie tak prosto, bo seanse tylko w ulubionych kinach.